Ένας εργαζόμενος της Google αποκαλύπτει τα μυστικά της εταιρίας του αποκλειστικά στην ομάδα της Tic Tac | Ανάκτηση Δεδομένων - Data Recovery



Ασφαλής Διαγραφή Αρχείων - Data Destruction - Safe Data Delete

Ένας εργαζόμενος της Google αποκαλύπτει τα μυστικά της εταιρίας του αποκλειστικά στην ομάδα της Tic Tac

*Του Δημήτρη Αντρέου

 

Αρκούν 2-3 αγγίγματα στην οθόνη ενός κινητού για μία γρήγορη selfie. Είναι τόσο απλό, που πλέον το δύσκολο κομμάτι της εξίσωσης είναι η στερεή τοποθέτηση του κινητού στο selfie stick, και η ακριβής ρύθμιση μήκους του βραχίονα, για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αστειεύομαι. Μη σας δω με selfie stick! Οι νεότεροι δε γνωρίζουν, και οι λιγότερο νέοι μπορεί να ξεχνάνε, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι! Και δεν εννοώ το φωτογραφικό apparatus, αλλά την ταχεία, τεράστια παραγωγή και αποθήκευση δεδομένων.

Με την πρώτη μου αποθηκευτική συσκευή, θα χρειαζόμουν περίπου 37 κασέτες για μία φωτογραφία. (Ίσως 14 για μία πιξελιασμένη selfie).

 

 

Θα ήταν μάταιος κόπος βέβαια - αφού ο ίδιος ο υπολογιστής (με την όψη ενός χοντροκομμένου πληκτρολογίου) δεν είχε τόση μνήμη για να φορτώσει την φωτογραφία και να την εμφανίσει.

 

Λίγο αργότερα, θα αρκούσαν 5-6 τέτοιες δισκέττες.

 

 

Ή ίσως τρεις τέτοιες

 

Μετά, εμφανίστηκαν τα CD, flash drives, SD cards. Ολοένα μεγαλύτεροι αποθηκευτικοί χώροι, ολοένα μικρότερα μεγέθη, ολοένα φθηνότερα. Κάπου ενδιάμεσα έγινε κι ο πανικός με τα mp3. Η ζωή γινόταν καλύτερη!

 

Αλλά ο κοινός παρονομαστής έμενε πάντοτε ο ίδιος: τα πάντα σπάνε, γρατσουνίζονται, καταστρέφονται ανεξήγητα, ή χάνονται.


Προσωπικά, βασιζόμουν λιγότερο σ’ αυτά και περισσότερο σε σκληρούς δίσκους (παραπάνω του ενός), γιατί μου ήταν ήδη δύσκολη εργασία η οργάνωση ενός file system, πόσο μάλλον η οργάνωση ενός file system σε κάθε εξωτερικό μέσο αποθήκευσης. Αλλά είχα αρκετά μεγάλο μερίδιο σε κατεστραμμένους δίσκους… τόσο που το κύριο partition μου, για χρόνια είχε το συμβολικό όνομα “PleaseWork”. Για να μου θυμίζει ότι κάθε φορά που γράφω ή διαβάζω από εκεί, μου κάνει χάρη, και να μην είμαι αχάριστος!

Πόσες πχ φωτογραφίες σε ηλεκτρονική μορφή έχουν επιβιώσει πριν απ’ το 2005 ως σήμερα? Ευτυχώς κρατούσα άριστα backup… και δεν μου έμεινε καμία! Δηλαδή, αν πάω στο νέο Google Photos, και ψάξω για φωτογραφίες του εαυτού μου (σημ.: το face recognition δεν είναι ενεργοποιημένο αυτή τη στιγμή για IPs εκτός ΗΠΑ), η παλαιότερη που βρίσκω είναι… του 2010. Ίσως αν επιστρέψω στο πατρικό μου, και βρω κάποιον αρχαίο υπολογιστή, τρέξω το αρχαίο του λειτουργικό, ίσως εντοπίσω και ορισμένες παλαιότερες φωτογραφίες… και βλέπουμε πώς θα τις έβγαζα από κει μέσα.


*
 

Όταν πρωτοπήγα στο Googleplex, το 2010, δεν είχα προγραμματίσει ποτέ μηχανήματα των οποίων δεν μπορούσα να πατήσω το reboot button τους. Παρατήρησα με μεγάλη ανασφάλεια, σαν καλός “ψάρακας” (ή μάλλον “noogler”), άλλους googlers να κυκλοφορούν με laptops με το εξής sticker: “My other computer is a data center”.

Με ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια τους έβλεπα κάτω από ομπρέλες, με smoothie, και το λάπτοπ, και να ελέγχουν από απόσταση πλήθος, αλήθεια πλήθος υπολογιστών, σαν ολόκληρη ρομποτική ορχήστρα, όπου ο μαέστρος-άνθρωπος δε φοράει κοστούμι, αλλά σορτσάκι, σαγιονάρες, και tie-die.

 

Κι όταν μιλάμε για data center, δεν εννοούμε μια αποπνικτική αποθήκη με μερικές ντουζίνες μηχανήματα. Μιλάμε για κάτι τέτοιο (δείτε περισσότερα)

Τι γίνεται όταν με το πάτημα ενός κουμπιού χιλιάδες μηχανήματα αρχίζουν να επεξεργάζονται δεδομένα; Την πρώτη φορά που βούτηξα, ή καλύτερα με βούτηξαν στα βαθειά, ήμουν σχεδόν τρομοκρατημένος. Φώναξα την πιο έμπειρη μηχανικό στην ομάδα μου -- που ακόμα γελάει όταν λέω ότι έκανα κάτι “on purpose”, γιατί με την άγαρμπη προφορά μου ακούγεται σαν “on porpoise”, και με φαντάζεται να βρίσκομαι επάνω σε κάτι τέτοιο:

 και της ζήτησα να επιβλέπει τι κάνω. Όταν εμφανίστηκε στο τερματικό το τελευταίο confirmation πριν αποστείλω στο “άλλο μας computer” (το data center) αυτό που έγραψα, ρώτησα “Τώρα?” μία ακόμη φορά, “ Απλά πάτα Enter” απάντησε. “ Είσαι ΣΙΓΟΥΡΗ?”, “ΝΑΙ! Είναι εντάξει, μην ανησυχείς”. Μετά έφαγα την επόμενη μισή ώρα “χαζεύοντας” τα εκατοντάδες μηχανήματα που είχαν “ξυπνήσει”, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, προσπαθώντας να εξακριβώσω ...τι στον κόρακα συμβαίνει!

 


 

Ευτυχώς, στην περίπτωσή μου, τα δεδομένα ήταν απλώς πειράματα αξιολόγησης της μηχανής αναζήτησης. Δεν ήταν και το τέλος του κόσμου αν κάτι πήγαινε στραβά - απλά οι αναλυτές θα είχαν λιγότερα δεδομένα εκείνη την ημέρα, άρα θα καθυστερούσε για λίγο η βελτίωση της μηχανής αναζήτησης. Κανένας χρήστης δε θα καταλάβαινε κάτι άμεσα.


Φαντάσου όμως τα δεδομένα να ήταν πχ τα δικά μου ή τα δικά σου, στο Gmail ή στο Google Drive. Τεράστια ευθύνη. Στην περίπτωσή μου, εκεί διατηρώ πλέον όλη την ψηφιακή βιβλιοθήκη μου, τις φωτογραφίες μου, αλλά και “ιδιαίτερες” πληροφορίες όπως τραπεζικούς κωδικούς, φορολογικές δηλώσεις, έγγραφα από παντός τύπου κρατικές υπηρεσίες, από τρεις διαφορετικές χώρες. Αν χαθούν, δεν έχω plan B! Από την άλλη, καλύτερα να είναι η δουλειά κάποιου άλλου το backup των δεδομένων μου (bonus points αν μια τέτοια υπηρεσία είναι δωρεάν)! Γιατί μεγαλύτερος κίνδυνος για τα δεδομένα μου είμαι εγώ ο ίδιος - αργά ή γρήγορα θα ξέχναγα να κάνω συχνά αντίγραφα, ή θα τα έχανα, ή θα είχαν χαλάσει τα backups και θα το ανακάλυπτα μόνο την στιγμή που χρειαζόμουν να κάνω restore.

 

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει ρίσκο. Ας πάρουμε για παράδειγμα το μεγάλο Gmail outage του Φλεβάρη του 2011. Ήταν αληθινά άσχημο. Κάπου 200,000 χρήστες ανακάλυψαν ένα ωραίο πρωί ότι τα inboxes τους είχαν εξαφανιστεί!! “Μα πώς μπορεί να συμβεί αυτό, σε μία εταιρία όπως η Google”, μπορεί να ρωτήσει κάποιος, “τόσα data centers, δε θα μπορούσαν να έχουν 2-3 αντίγραφα ασφαλείας;”. Φυσικά και υπάρχουν τέτοια αντίγραφα. Όμως αρκεί ένα προγραμματιστικό λάθος (στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν θυμάμαι καλά, το πρόβλημα ήταν ένας μόνο λανθασμένος χαρακτήρας στον κώδικα...), για να δημιουργηθεί ελαττωματικό λογισμικό, που αν καταφέρει να περάσει επιτυχώς τους ελέγχους ποιότητας, να αρχίσει να “τρέχει” ξαφνικά σε χιλιάδες μηχανήματα και να προκαλέσει ζημιά ταυτόχρονα σε κάθε αντίγραφο. Και εκεί που νόμιζες ότι έχεις πολλά backup, δεν έχεις κανένα!

 

 

Ευτυχώς για όλους, υπήρχε μία τελευταία γραμμή άμυνας. Η παλιά, καλή ταινία, βγαλμένη απ’ το μακρινό παρελθόν. Μόνο που αυτή τη φορά, δε μιλάμε για απλές κασέτες, που κάποιος πατάει record ή play, και περιμένει υπομονετικά. Αλλά κάτι πιο βγαλμένο από Matrix, όπως φαίνεται και στην αρχική εικόνα του άρθρου.

Μπορείτε να το σκεφτείτε σαν ένα τεράστιο βίντεο κλαμπ, με την μεγαλύτερη ταινιοθήκη που έχετε δει. Με την διαφορά ότι οι βιντεοταινίες έχουν πολύ μονότονα εξώφυλλα:

 

 

Και δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος να σας εξυπηρετήσει, παρά μόνο ένα ρομπότ, και μάλιστα κουλοχέρης, που μέρα-νύχτα διαλέγει ταινίες για να δει… και να επιβεβαιώσει ότι δουλεύουν ακόμα. Αρκετά βαρετή δουλειά. Ευτυχώς, το ρομπότ τρελαίνεται για βαρετές επαναλαμβανόμενες δουλειές!

 

Προστατέψτε τα δεδομένα σας! Μην περιμένετε να χάσετε κάτι για να σκεφτείτε πόσο σημαντικό είναι.

 

Δημήτρης Ανδρέου

jim.andreou@gmail.com

 

 

Σπούδασε Πληροφορική στην Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο, και λίγο μετά ξενιτεύτηκε, το 2009, αρχικά στο Bath του UK, μετά στο Mountain View/California, όπου θήτευσε 3 χρόνια στο Google search engine, και μετά μεταφέρθηκε στο Παρίσι, όπου πλέον δουλεύει στο YouTube (γεύση απ’ το τι κάνει: www.youtube.com/live). Μη το πείτε παραέξω, αλλά και να μη τον πληρώνανε, πάλι στο YouTube θα έτρωγε την ώρα του, όπως εκμηστηρεύεται αποκλειστικά στην Tic Tac!

by tags / 0 Comments

Share

Comments